26 mei 2014

Kara Melek - Maske (Şiir)


Kara Melek - Maske

Sabah uyandığımda gülen maskemi takıyorum.
Asık suratımı odamın bir köşesine asıyorum.
Vardıya değişimi özüme dönüp ağlıyorum.
Yok oluşumun portresini gözyaşlarımla çiziyorum.

Bakıyorum gözlere, yaşama hevesi gitmiş.
Karın tokluğuna yaşarken hayatı bitmiş.
Yere yığılan adamın kılığına göre vicdan biçmiş.
Evet burası dünya, yürüyen insansız elbiseler dizmiş.

Tek gerçek hayat, yerin altı.
Mezar taşı değil sanki gösteriş budalası.
Kabrin değil, amelin güzel olsun!
Namaz, niyaz yoksa, sende soldun.

 
25.05.14

Kara Melek (Mecazi)
www.siirdefterim.com/?sd=oku&id=26552

Geen opmerkingen:

Een reactie posten